A koło robiło pisk: "tłin, tłin"

Środa, 11 kwietnia 2012 · dodano: 11.04.2012 | Komentarze 0

Wybór, na którym rowerze dzisaj jechać zapadł tuż przed samym południem. Postanowiłem, że tym razem to będzie Canyon.
Odzwyczaiłem się od niego i na początku dziwnie mi się siedziało. Po chwili jednak przywykłem do odrobinę wyższej niż na Biri pozycji.
Tymczasem koła kręciły się a klocki ocierały o lekko wykrzywioną tarczę hamulcową w przednim kole. To niedopasowanie skutkowało cyklicznym popiskiwaniem. Jak dobrze, że wziąłem klucze imbusowe. Niestety, regulacja nie przyniosła oczekiwanych efektów. Popiskiwanie zmieniło jedynie ton na niższy, mniej dokuczliwy.
W międzyczasie na niebie pojawiły się chmury. Nie było ich wiele, jednak mimo to w lesie zrobiło się ciemniej. Chwila wachania co zrobić, jednak wiedziałem, że nie można zwlekać, to mogło się źle skończyć. Zatrzymałem się więc i szybkim ruchem zdjąłem okulary z przyciemnianymi szkłami. Nie minęło kilka sekund a lewa tylna kieszeń wypełniona została delikatną zawartością - okulary były bezpieczne a ja mogłem się cieszyć znaczną poprawą widzenia.
Czy to z tego powodu, czy może dlatego, że pąki jeszcze nie wyejakulowały, w pewnym momencie ujrzałem ścieżynę. Dziwne, nie widziałem jej wcześniej, mimo, że jeździłem tamtędy dziesiątki razy. Strach przed nieznanym przegrał tym razem z ciekawością. Zrzuciłem na wszelki wypadek na lżejszy bieg i odbiłem w lewo. Lekki podjazd i zaraz za wzniesieniem pojawiła się niewielka polana, a w środku kilka starych, zmurszałych pni. Kilka lat temu musiał przechodzić tędy gajowy sięjąc zniszczenie piłą mechaniczną - pomyślałem. Miałem naprawdę wiele szczęścia, że się na niego nie natknąłem. Oddaliłem się szybciej, niż wynikałoby to z nachylenia terenu. Pulsometr z nastawionym alarmem na puls powyżej 140 HR zaczął wrzeszczeć swoje "zwolnij! zwolnij!". Dopiero po kilkuset metrach poczułem się odrobinę bezpieczniej. Serce również zaczęło się uspokajać...